Wie ben ik?
Wie ben ik? Een vraag die ik heel vaak aan mezelf heb gesteld en soms paniek gaf, verslagenheid en het totaal kwijt zijn. Na mijn opleiding Pedagogiek en in mijn werk als ambulant begeleider identificeerde ik mezelf vooral daarmee; met wat ik deed en had. Het gaf een soort identiteit, het gevoel ertoe te doen. Ik deed wat ik dacht dat hoorde, wat anderen van mij verwachtten, maar vanbinnen voelde ik leegte.
Het leven voelde vooral zwaar. Ik leefde in mijn hoofd en met een grote leegte in mezelf. De eerste keer dat ik die leegte tegenkwam was tijdens mijn studie Pedagogiek, maar het duurde nog een aantal jaar tot ik stilgezet werd. Ik werkte als ambulant begeleider, had een vol sociaal leven, een relatie, woonde samen, sportte veel, deed vrijwilligerswerk. Uiterlijk een vol leven, maar ik was een lege huls. Vluchten in uiterlijke dingen en in mijn hoofd, om maar niet die leegte in mezelf te voelen.
Tot ik hard stilgezet werd. Na een reis kwam ik thuis en ik kon niet meer, behalve huilen en in mijn bed liggen.
Dat wat er niet mag zijn, eist uiteindelijk zijn plek op. Soms zacht, fluisterend en soms zo hard dat je er niet meer omheen kunt.
Ik kon niet meer terug in het leven wat ik had. Ik was op, moegestreden van het volhouden, het doen alsof alles wel lukte. Een depressie volgens mijn psycholoog. Ik vond het vreselijk. Tot ik realiseerde dat depressie betekent dat je iets onderdrukt. En ik onderdrukte veel, of eigenlijk alles; m’n hele zijn. De controle houden door alles te bedenken dat kende ik, maar mezelf overgeven aan gevoelens, aan angst, aan verdriet, aan boosheid, aan wanhoop, aan plezier, geluk, aan het leven. Dat kende ik niet meer. Tot het punt dat ik mezelf het leven niet waard vond. Het voelde hopeloos.
Ergens in die diepe donkerte, voelde ik ook kracht. Kracht om hier volledig alles aan te pakken om het anders te doen. En dat deed ik, ik ging hard werken; mindfullness training in een groep, IPT in een groep, PRI therapie, EMDR, ademsessies, truffel ceremonies, online cursussen, een opleiding Innerlijk kind therapie, allerlei vormen van yoga; noem het maar op en ik ging.
Het heeft me heel veel gebracht, en ook gaf ik steeds de boodschap aan mezelf: het is niet goed genoeg, je moet meer oplossen, meer doen. Tot ik uitkwam bij familieopstellingen. De eerste keer begreep ik er werkelijk niks van. Familie opstellingen bleven langs komen en een aantal jaar later deed ik de opleiding familieopstellingen bij de Kolibrie Academie. Ik kan nu wel zeggen dat dit voor mij levensveranderend is geweest. Van zoeken buiten mezelf, naar ervaren dat ik de enige ben die het mezelf heel erg goed kan laten gaan.
Echt leven betekent voelen, met alles wat er is en dat betekent aanwezig zijn in je lijf, bij de sensaties die daar zijn, bij je adem, bij het leven. Aanwezig bij verdriet, boosheid, onzekerheid, angst, vreugde, trots, liefde. Soms juist ergens naartoe bewegen waar weerstand, ongemak of angst ligt. Waarin alles goed is zoals het is en het zich aandient. Waarin ik steeds meer kwam bij het gevoel dat ik goed ben zoals ik ben en daarbij ook anderen meer kan laten zijn wie zij zijn.
Het oordeel over de ander is vaak een spiegel naar het oordeel over jezelf
De situaties waarin ik herhaaldelijk terecht kwam, ging ik gebruiken als spiegel in plaats van wijzen en oordelen. Door te voelen wat er in m’n lijf gebeurt; want dit oordeel wat ik over de ander heb zegt eigenlijk vaak iets over het oordeel naar mezelf. De ander is vaak een spiegel. Het is een blijvend proces waarbij ik deze als vrouw ook link aan mijn eigen cyclus, en de cyclus van de natuur en de seizoenen. De cyclus van een zaadje planten, ontkiemen, bloeien, afsterven, loslaten en rust. Lente, zomer, herfst en winter.
Voor mij zijn (familie)opstellingen de weg geweest voor het planten van die zaadjes. Niet om iets op te lossen, maar om inzicht te krijgen in wat ik bij me draag, daarin te doorvoelen en weer terug te keren bij mezelf. Steeds een beetje meer. Aanwezig in het nu en in het leven. Met alles wat er is. Ik geloof en ervaar nu dat dat is wat het leven mooi en vol maakt.
Vanuit mijn eigen ervaring met innerlijk werk, weet ik hoe belangrijk veiligheid en integriteit is wanneer je dit proces aangaat. Van daaruit ga ik ook mijn eigen innerlijke proces aan, door elke keer weer de weg naar binnen te nemen en zie het leven als een leerschool daarin.
Ik begeleid daarin vanuit een veilige setting met warmte en met dat wat zich aandient.
Mocht je de beweging voelen, loop ik graag een stukje mee op dit pad. En voel je nu wat weerstand? Mooi. Weerstand is vaak een beschermer tegen verandering. Je proberen veilig en vertrouwd in het oude te houden. Niks mis mee en helemaal goed, tenzij je voelt dat het anders mag. Je bent welkom, met weerstand, angst, verdriet, plezier, zin; met alles wat er is.