Wie ben ik? Een vraag die ik heel vaak aan mezelf heb gesteld en soms paniek gaf, verslagenheid, het totaal kwijt zijn. Na mijn opleiding Pedagogiek en in mijn werk als ambulant begeleider identificeerde ik mezelf vooral daarmee; met wat ik deed en had. Het gaf een identiteit voor de buitenkant, het gevoel er toe te doen. En lange tijd was dat hoe ik mijn leven leefde. Ik deed wat ik dacht dat hoorde, wat anderen van mij verwachtten, maar diep vanbinnen voelde ik mij leeg, opgebrand en met een gevoel dat ik niet goed genoeg was.
Dat wat er niet mag zijn, eist uiteindelijk zijn plek op. Soms zacht, fluisterend en soms zo hard dat je er niet meer omheen kunt.
Ik was niet aanwezig in het leven. Ik deed waarvan ik dacht wat er van mij verwacht werd. Ging van het ene uitje of afspraak naar de volgende op de agenda. Het voelde vooral zwaar. Ik leefde in mijn hoofd en met een grote leegte in mezelf. De eerste keer dat ik die leegte tegenkwam was tijdens mijn studie Pedagogiek. Ik dacht te zien dat anderen plezier hadden, genoten, weten wat ze wilden en ik voelde niks. Of eigenlijk vooral leegte. Het duurde nog een aantal jaar tot ik stilgezet werd. Ik werkte als ambulant begeleider, had een vol sociaal leven, een relatie, woonde samen, sportte veel, deed vrijwilligerswerk. Uiterlijk een vol leven, maar ik was een lege huls. Vluchten in uiterlijke dingen en in mijn hoofd, om maar niet die leegte in mezelf te voelen.
Tot ik hard stilgezet werd. Na een reis kwam ik thuis en ik kon niet meer, behalve huilen en in mijn bed liggen. Ik kon niet meer terug in het leven wat ik had. Ik was op, moegestreden van het volhouden, het doen alsof alles wel lukte. Een depressie volgens mijn psycholoog. Ik vond het vreselijk. Tot ik realiseerde dat depressie betekent dat je iets onderdrukt. En ik onderdrukte veel, of eigenlijk alles, m’n hele zijn. De controle houden door alles te bedenken dat kende ik, maar mezelf overgeven aan gevoelens, aan angst, aan verdriet, aan boosheid, aan wanhoop, aan plezier, geluk, aan het leven. Dat kende ik niet meer. Tot het punt dat ik mezelf het leven niet waard vond. Hopeloos over hoe ooit uit die diepe, donkere put te komen.
Ergens in die diepe donkerte, voelde ik ook kracht. Kracht om hier volledig alles aan te pakken om het anders te doen. En dat deed ik, ik ging hard werken; mindfullness training in een groep, IPT in een groep, PRI therapie, EMDR, ademsessies, truffel ceremonies, online cursussen, een opleiding Innerlijk kind therapie, allerlei vormen van yoga; noem het maar op en ik ging. Het heeft me heel veel gebracht, en ook gaf ik steeds de boodschap aan mezelf: het is niet goed genoeg, je moet meer oplossen, meer doen. Tot ik uitkwam bij familieopstellingen. De eerste keer begreep ik er werkelijk niks van. Familie opstellingen bleven langs komen en een aantal jaar later deed ik de opleiding familieopstellingen. Ik kan nu wel zeggen dat dit voor mij levensveranderend is geweest. Van zoeken buiten mezelf, maar ervaren dat ik de enige ben die het mezelf heel erg goed kan laten gaan.
Echt leven betekent voelen, met alles wat er is en dat betekent aanwezig zijn in je lijf, bij de sensaties die daar zijn, bij je adem, bij het leven. Aanwezig bij verdriet, boosheid, onzekerheid, angst, vreugde, trots, liefde. Soms juist ergens naartoe bewegen waar weerstand of angst ligt. Waarin alles goed is zoals het is en het zich aandient. Waarin ik steeds meer kwam bij het gevoel dat ik goed ben zoals ik ben en daarbij ook anderen meer kan laten zijn wie zij zijn.
Het oordeel over de ander is vaak een spiegel naar het oordeel over jezelf
Oordeel ik dan nooit meer? Oh ja wel, vaak genoeg. Maar ik probeer altijd weer de weg naar binnen te maken. Te voelen wat er in m’n lijf gebeurt, want dit oordeel wat ik over de ander heb zegt eigenlijk vaak iets over het oordeel naar mezelf. De ander is enkel een spiegel. Het is een blijvend proces waarbij ik deze als vrouw ook link aan mijn eigen cyclus, en de cyclus van de natuur en de seizoenen. De cyclus van een zaadje planten, ontkiemen, bloeien, afsterven, loslaten en rust. Lente, zomer, herfst en winter.
Voor mij zijn (familie)opstellingen de weg geweest voor het planten van die zaadjes. Niet om iets op te lossen, maar om inzicht te krijgen in wat ik bij me draag en terug te keren bij mezelf. Steeds een beetje meer. Aanwezig in het nu en in het leven. Met alles wat er is. Ik geloof en ervaar nu dat dat is wat het leven mooi en vol maakt.
Vanuit mijn eigen ervaring met innerlijk werk, weet ik hoe belangrijk veiligheid en integriteit is wanneer je dit proces aangaat. Van daaruit ga ik ook mijn eigen innerlijke proces aan, door elke keer weer de weg naar binnen te nemen en zie het leven als een leerschool daarin. De situaties waarin je herhaaldelijk terechtkomt, gebruiken als spiegel om elke keer naar binnen te keren en te voelen wat er in je lichaam gebeurt.
Mocht je de beweging voelen, loop ik graag een stukje mee op dit pad. En voel je nu wat weerstand? Mooi. Weerstand is vaak een beschermer tegen verandering. Je proberen veilig en vertrouwd in het oude te houden. Niks mis mee en helemaal goed, tenzij je voelt dat het anders mag. Je bent welkom, met weerstand, angst, verdriet, plezier, zin; met alles wat er is.
Mijn professionele ontwikkeling:
HBO pedagogiek in Tilburg – 2010 t/m 2014
Innerlijk kind therapie Civas opleidingen – 2023
Opleiding Familieopstellingen Kolibrie academie – mei 2025 t/m feb 2026
Intervisie en supervisie